Verloren zonen

Interview KK-JS-NK-KVD

VERLOREN ZONEN KEREN TERUG

 

 

Het verloren schaap is er een van de honderd, de verloren penning een van de tien, de verloren zoon is een van de twee. Het is een wijsheid die al zo oud is als de mensheid zelf: er is een tijd van verwelkomen en van laten gaan. Dankzij de sterke prestaties van onze club tijdens het seizoen 2011-2012 speelden vele Albertanen zich in de kijker. Dit leidde tot een onoverkomelijke uittocht: geen enkele speler van de toenmalige eerste ploeg was de voorbije jaren nog aangesloten. Maar zoals de vader zijn verloren zoon in de armen sprong van geluk, hebben wij het genoegen de terugkeer van vier rasechte Albertanen aan te kunnen kondigen. Kevin Kerckhofs, Jan Slaets, Noël Kerckhofs en Ken Van Doninck zijn dit seizoen weer in het vertrouwde rood-wit te bewonderen. Wij spraken met hen over het verleden, het heden en de toekomst.  

 

 

 

Het is al lang verleden tijd

 

Het seizoen 2011-2012 mogen we gerust een boerenjaar noemen. Alberta speelde toen een geheel jaar in de bovenste regionen van vierde provinciale met het nipt missen van de promotie naar derde tot gevolg. Veel van onze toenmalige leden speelden zich in de kijker. De scoutingcellen van nabijgelegen ploegen roken hun kans, waardoor het noodlot toesloeg zoals bij elke goede "vierde provincialer". Zo speelde het daaropvolgende seizoen nagenoeg elke speler van ons eerste elftal bij een andere club. 

 

Bij aanvang van dit seizoen verwelkomen wij vier spelers van dat toenmalige elftal. Kevin Kerckhofs, Jan Slaets, Noël Kerckhofs en Ken Van Doninck vervolledigen dit voetbaljaar onze selectie. Wij vroegen hen naar de ervaringen die zij opdeden bij andere ploegen de voorbije jaren:

 

Ken: "De meesten onder ons zijn toen vertrokken omdat het leek alsof de club op zijn einde liep (door financiële moeilijkheden werden geruchten van een mogelijk faillissement steeds groter, nvdr.). De hechte vriendengroep zocht andere oorden op, daarom koos ik ook voor een overstap. Ik ben toen naar Veerle Sport gegaan en later Linda Olen. Ik ben doorheen de jaren voornamelijk kalmer geworden in mijn spel. Ik heb geleerd mijn grinta te kanaliseren in een beter voetbal. Jullie kunnen dit jaar trouwens van mij het beste verwachten. Ik ga mijn 'kopke ervoor leggen' en volledig voor de club gaan". 

 

Kevin Kerckhofs: "Ik sluit mij volledig aan bij de woorden van Ken. Zelf ben ik naar KFC Houtvenne vertrokken. Na een jaar daar te spelen ben ik naar Wezel Sport gegaan. Daar heb ik gedurende twee jaren lang gevoetbald. Voetballend heb ik bij deze clubs veel bijgeleerd, maar de sfeer van op Alberta toen is niet te evenaren.

 

 

 

Naast Ken Van Doninck vertrok ook Noël Kerckhofs naar Veerle Sport: "Na een jaar in Veerle ben ik gedurende een jaar lang terug naar Alberta gekomen. Daarna vertrok ik naar Netezonen. Ik heb voornamelijk ingezien dat het niet overal hetzelfde zal zijn als het hier in Alberta altijd al is geweest. Dat het hier toch het plezantste is". Ken treedt Noël bij: "Inderdaad. En er is dan ook nog meer beterschap op komst!" 

 

 Jan Slaets maakte wellicht de meest controversiële overstap van de vier. Hij koos ervoor om het volgende jaar te spelen voor KSAV Sint Dimpna, een sportieve rivaal van onze club. Bij wedstrijden tegen de ploeg uit het nabije noorden kleurt ons stadion vrijwel volledig rood-wit, vaak opgevrolijkt met een heus vuurwerkspektakel. Een rechtstreekse transfer ligt hierdoor steeds gevoelig. "Ik heb die overgang van Alberta naar Sint Dimpna niet als een grote schok ervaren", verklaart Jan, "Maar ik kan de prikkelbaarheid van de situatie wel verstaan. Bij Sint Dimpna speelden veel vrienden van mij, waarvan bovendien een aantal mee de overstap naar Alberta gemaakt hebben!" (Naast Jan Slaets maakten vijf spelers dit seizoen de overgang van KSAV Sint Dimpna naar KFCV Alberta, nvdr.).

 

Opnieuw naar de thuishaven

 

Ondanks veelal goede ervaringen bij hun vorige clubs kozen alle vier de spelers voor een terugkeer naar KFCV Alberta. Wij vroegen ons hierbij af wat onze club voor hen betekent. Wat is dat tikkeltje meer dat Alberta hen biedt?

 

Kevin: De sfeer van op Alberta enkele jaren geleden is werkelijk onevenaarbaar. Ik hoop dat die net zoals vroeger hier zal terugkomen. Ik heb er alvast een goed gevoel bij". Jan Slaets wijst op dit element van sfeer: "Je kan niet hetzelfde opnieuw zoeken, dat wordt namelijk moeilijk. Maar we zitten weer met een jonge groep van waaruit we kunnen opbouwen.  Net datzelfde gevoel zullen we nooit meer terugvinden: we moeten een nieuwe sfeer maken, naar een nieuw gevoel streven". Noël treedt Jan bij: "Ik denk dat we daarin zullen slagen omdat we hier zo goed aan elkaar hangen. We zitten met een hechte groep die de club opnieuw sterker kan maken. Als al onze jonge gasten aan een zeel trekken zullen we de gloriedagen van weleer zeker meemaken. Ken wijst op het unieke karakter van de Albertasfeer: "Dat vind je in vierde provinciale niet, zo'n sfeer! Er zitten hier een hoop 'kwitten' tussen, maar ze hebben één voor één een gouden hart. Dat apprecieer ik enorm". 

 

Onze voorzitter Frans Kerckhofs waakt over het totaal gelijk behandelen van onze spelers. Als club hebben wij dit opgenomen in onze visie: bij ons moet er voor iedereen een plaats zijn,  van de jonge snaak met zijn eerste paar voetbalschoenen tot de opa met een koffie aan de toog. Wij vertaalden deze gelijkheid naar een clubbreedde verloning: Alberta betaalt elke speler dezelfde winstpremies, zonder uitzondering. Van onze jeugdspeler die zijn eerste minuten op de reservebank doormaakt tot onze topspeler: elk zijn ze evenwaardig.

 

Noël: "Ik vind dit een goede maatregel. Zo zal er nooit iemand beoordeeld worden naargelang zijn premies". Kevin: "Zo is het simpel: iedereen verdient evenveel. We vermijden hiermee een vaak voorkomend probleem bij andere ploegen: onenigheid over de verloning van prestaties". Jan: "Je hebt niet de zogenaamde grote mannen nodig met de dure winstpremies om te winnen". "En voor een plezant jaar te hebben, wat uiteindelijk het belangrijkste is op dit niveau!" stelt Noël tot slot.

 

 

Onvertaalbare woorden

 

Elke taal heeft haar mooie onvertaalbare woorden. Zo is 'Viraya' het Hindi  voor het besef dat je van elkaar houdt doordat je niet bij elkaar bent. Met het Russische 'Odnoliub' duidt men op iemand die maar één liefde kent in zijn of haar leven. Terwijl het interview op zijn einde loopt botsen we op wellicht het mooiste citaat van de avond, op een ware 'Viraya' en 'Odnoliub' openbaring: het verhaal van een groeiende liefde uit afwezigheid, de historie van een beseffen van enige liefde. Noël Kerckhofs deelde zijn gevoelens voor Alberta mee. Inspirationele woorden die recht uit het hart komen. Deze konden we u dan ook onmogelijk onthouden:

 

"Enkele jaren geleden zou ik gezegd hebben dat ik nooit zou terugkeren naar Alberta. We hadden twee jaar geleden een heel frustrerend seizoen zonder een enkele overwinning. Enkele spelers kwamen niet meer opdagen na enkele weken. Waardoor het nog moeilijker werd om eventuele resultaten te halen. Maar door bij andere ploegen te spelen merkte ik toch dat het thuisgevoel dat je op Alberta hebt, nergens anders te vinden is. Ik heb me bij andere ploegen dan ook niet beter gevoeld als hier, zelfs al rommelde het enkele jaren geleden sportief".

 

 

Graag danken wij Kevin Kerckhofs, Jan Slaets, Noël Kerckhofs en Ken Van Doninck voor het interview.

 

 

 

 

 

Terug naar Samen Alberta

Terug naar Projecten

Reacties